... Wiejska zabudowa, rozłożyste korony drzew, kwitnące pola i łąki to najczęstsze elementy jego obrazów. O ich architekturze-podobnie jak w przypadku pejzażu Bułgarskich-w dużej mierze stanowi właśnie refleksyjny nastrój. Jest on przede wszystkim efektem wyboru motywu, pory dnia ( co za tym idzie-także oświetlenia, w którym oglądane są malowane obiekty ), ale również języka malarskiego. Artysta ponownie przedstawia świat widziany w popołudniowym, chylącym się ku zachodowi słońcu; świat,który jeszcze urzeka pełnią barw, ale już wydaje się zmierzać ku granicy dnia i nocy. Jak większość pastelistów, Dimczewski wyrażniej zarysowuje jedynie niektóre bryły ( na przykład budynków ), unika natomiast precyzyjnego modelowania szczegółów, zaciera kształty przedmiotów, rezygnuje z dopowiedzeń. Formy stają się przez to bardziej zwarte, sumaryczne, ważna staje się generalna idea, a nie jej drobiazgowy rozbiór, bądź ilustracja. I taką właśnie "ideę pejzażu" zdaje się malować artysta. Można powiedzieć, że jest to zarazem poszukiwanie - nomen omen- idealnego krajobrazu: cichego, uspokajającego, przyjaz- nego człowiekowi, choć świetnie obywającego się bez jego natrętnej obecności. ...

... Człowiekowi artysta wyznaczył w swojej sztuce nieco inne miejsce. Maluje portrety, przede wszystkim portrety kobiece. Trudno byłoby je nazwać psychologicznymi. Wydaje się, że autora fascynuje określony typ, lub może ideał kobiecej urody. I wybór modelek uzależniony jest od tego, czy spełniają one warunki owego ideału. Dimczewski przedstawia zazwyczaj kobiety młode o regularnych rysach twarzy, gładkich, lśniących policzkach i długich włosach, wijących się w bujnych, falistych splotach. Na dodatek chętnie je upiększa, na przykład wkładając im na głowy wianki z polnych kwiatów w pełnym rozkwicie. Toteż jego modelki niekiedy bardziej przypominają baśniowe rusałki niż rzeczywiste istoty z krwi i kości. Ich wizerunki to raczej swoiste wariacje na temat kobiecej urody, wspomaganie zgrabnie zestrojonymi barwami. ...

Małgorzata Kitowska- Łysiak
Katedra Historii Sztuki Nowoczesnej
Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego


...Todor Dimczewski tworzy jeszcze inny rodzaj pejzażu. Jest to prawie abstrakcyjna synteza, złożona z efektownego kolorystycznego przepychu ciepłych i zimnych tonów,światła oraz braku perspektywy. Pamiętam moje pierwsze wrażenie z jego obrazach, dominowała w nich analiza jedności w wielości. Natura i kultura była już tylko punktem wyjścia dla sumarycznie potraktowanych powierzchni obrazów, noszących piętno barwnego zniuansowania tematu. Biel zimy, zieleń wiosny, żółcienie lata, brązy jeśieni i konfiguracja terenu, połączone zostały w jeden impresyjny akord. ...

Lucjan Hanak


   Uczuciowe, liryczne i delikatne malarstwo pastelowe Todora Dimczewskiego zniewala widza od pierwszego spojrzenia. Zamknięte w małych formatach, kompozycje artysty z miejsca nas oczarowują. Szara i banalna codzienność ustępuje, a melodia kolorów przenosi nas w zaświaty, gdzie nasza dusza i zmysły doznają oczyszczenia. Pejzaż, martwa natura i portrety to tematy, w których raz zanurzeni, zostajemy na stałe przywiązani. Intuicyjne, z natchnieniem i lekkością, tworzone cząstki piękna ladóją światłość ze szczerością, a kolory z serdecznością. Są to przesłania artysty olbrzymiego serca. ( IX- 1997 )

Doc. Dr. Georgi Kostow
Fakultet Sztuk Pięknych Uniwersytetu
"Św. Cyryla i Metodego" w
Wielkim Tyrnowie



»do góry